Evvel Zaman İçinde

"Karacaoğlan sevmiş susarız."

Hüzün renginde akşamlar indiğinde
Çatalkaya'da çoban ateşleri yanardı
İçimde
Üşümeye hazırlanan bir çocuk
Buğulanan camlarıma 
"Adını" yazardı
Oysaki ben çoktan unutmuştum üşümeyi
Gurbetçi babamın sıcacık mektuplarında 
Ve
Alışkanlık edinmiştim seni özlemeyi
Bir sınır kasabasında
-eksi otuzlarda-

Hüzün renginde akşamlar indiğinde
Mor alevli dağ ateşleri yanardı
Kerem, Aslı'ya yanardı
Ben sana...
Susardım...
Ne Karacaoğlan anlatabilirdi beni
Ne Fuzûlî
Yetmiş iki dilde sevmeyi
Ve ana-avrat dümdüz sövmeyi isterdim
Herhangi bir
Sahil kasabasının 
Herhangi bir akşamında 
Ölmeyi 
Düşlerdim

Mor alevli dağ ateşleri yandığında
Nedense hep haritalara bakardım
İçim seninle dolardı
Kim bilir hangi kentin
Hangi zulasında saklıydın
Kim bilir hangi kalbin 
Sıtmalı coğrafyasında
Bana
Yasaklıydın

Hüzün renginde akşamlar indiğinde
İçimde çoban ateşleri yanardı
Haritalara bakardım
Benim de susacaklarım vardı
Susardım...
Tekmil içim kanardı
Toroslar'da ağlasam
Yalnızçam' a yağardım

Giderken

"Aslında her gidiş kendi yalnızlığına yolculuktur."

Gidiyorum

Eğer,ardımdan gelirsen

Eğer ki "Gitme dur" dersen

Yapacağımı biliyorum

Aslında ben

Seni değil

Her köşe başında kendimi

Bırakıp gidiyorum

Bir damla hüzün

Çığ gibi devrilsin üstüme

Aldırma yanarsa yansın Kadirli

İsterse dünya yansın

Namerdim acırsam

Şu kadar

-Ulan içinde kaç kuruşum var

Kendimi sokaklara vurmadıysam

Sahte kadehlerde avunmadıysam

Delikanlılığımdandır

İşte bu yüzden

Seni değil

İçimin zehrini alıp gidiyorum

Boşuna ağlama kahverengi kahverengi

Ben,o numarayı

Bir defa

Yerim

Ve giderim dersem

Çeker giderim

Delikanlılığın

Şanındandır deyip

Bir tesbih sabrıyla

Gezelediğim Uzun Çarşıyı'da çiğnerim

Gidiyorum

Bu,ilk ve son

Gidişim olacak

Ve her zaman

İçinde "ben" kadar bir boşluk olacak

Ve hep bir yanın eksik kalacak

Bir tek sahterengi gözlerinle

Bir de lânet olası sevdanla gidiyorum

Sana da "keşke"ler bırakıyorum.